The Ocean and Us kiest duidelijk voor bescherming. De Nederlandse stichting zet zich in voor een wereld waarin de diepzee niet wordt geopend voor mijnbouw, maar wordt gezien als een gebied dat zorg en bescherming nodig heeft.

Bescherm het onbekende

Wat er diep onder water gebeurt, lijkt ver weg. Toch raakt wat daar gebeurt ons allemaal. In de diepzee leven ecosystemen die we nog maar deels begrijpen. Als daar op grote schaal grondstoffen worden gewonnen, kan schade ontstaan die moeilijk of niet te herstellen is.

Daarom vraagt The Ocean and Us aandacht voor wat er op het spel staat. Niet alleen in gesprekken met beleidsmakers, maar ook in het publieke debat. Want diepzeemijnbouw gaat niet alleen over techniek of grondstoffen. Het gaat ook over grenzen, verantwoordelijkheid en de keuze om eerst te beschermen wat we nog nauwelijks kennen.

Een internationaal debat

De toekomst van de oceaanbodem wordt niet op één plek bepaald. Besluiten vallen in internationale vergaderzalen, bij overheden en in gesprekken tussen landen, bedrijven en maatschappelijke organisaties. The Ocean and Us zorgt ervoor dat ook het perspectief van bescherming daar klinkt.

De stichting heeft een formele rol als waarnemer bij de Internationale Zeebodemautoriteit (ISA) in Kingston, Jamaica. Daar bespreken landen de regels voor activiteiten op de oceaanbodem. The Ocean and Us laat daar horen dat de diepzee niet alleen een politieke of economische kwestie is. Het gaat ook om een leefwereld die geldt als gemeenschappelijk erfgoed van de mensheid.

Een nieuw verdrag

Ook op VN-niveau is er beweging. Het High Seas Treaty maakt het mogelijk om beschermde gebieden aan te wijzen op volle zee, buiten de wateren van afzonderlijke landen. Dat is belangrijk, want juist daar ligt veel kwetsbare natuur en is bescherming vaak moeilijk te regelen.

Voor The Ocean and Us biedt dit nieuwe kansen. Op papier gaat het verdrag over het leven in de waterkolom, terwijl andere internationale afspraken zich richten op de zeebodem. In de praktijk zijn die werelden niet los van elkaar te zien. Wat gebeurt op de bodem, heeft ook gevolgen voor het leven daarboven. Juist daarom ziet de stichting ruimte om ook gebieden als Lost City beter te beschermen.

Kunst maakt de diepzee voelbaar

Een plek als Lost City laat zich niet makkelijk uitleggen in een beleidsstuk. Hoe breng je mensen in contact met een wereld die diep onder water ligt en voor bijna iedereen onzichtbaar is?

The Ocean and Us kiest daarom niet alleen voor rapporten en lobby, maar ook voor kunst, muziek en educatie. De stichting werkt aan een interactief platform waarin wetenschappelijke kennis samenkomt met kunst en lesmateriaal. Kunstenaars, muzikanten, onderzoekers en scholen dragen daaraan bij. Zo ontstaat een verhaal dat niet alleen informeert, maar ook raakt.

Uit die aanpak groeit ook een internationale kunstenaarsbelofte. Daarmee spreken kunstenaars zich uit voor bescherming van de diepzee en beloven zij hun podium te gebruiken om het verhaal van Lost City verder te brengen. Via concerten, tentoonstellingen en online kanalen kunnen zij mensen bereiken die anders misschien nooit met dit onderwerp in aanraking komen.

Op naar verantwoordelijkheid

De campagne van The Ocean and Us speelt zich af op veel plekken tegelijk. In gesprekken met overheden en andere organisaties werkt de stichting aan steun voor bescherming van de diepzee. Daarbij gaat het ook over de rol van Nederland bij het High Seas Treaty, de vergaderingen van de ISA en de vraag of Nederland een moratorium op diepzeemijnbouw steunt.

Tegelijk kijkt The Ocean and Us verder dan beleid alleen. Ook bedrijven en financiers spelen een rol in de mogelijke ontwikkeling van diepzeemijnbouw. Daarom onderzoekt de stichting samen met partners hoe verantwoordelijkheid in deze keten is verdeeld. Zo verschuift het gesprek van regels alleen naar de bredere vraag wie welke keuze mogelijk maakt.